Polityka energetyczna

Racjonalnie i przyjaźnie
Polityka energetyczna UE ma przyczynić się do zagwarantowania "niezawodnego, taniego, nie szkodzącego zdrowiu i przyjaznego dla środowiska" zaopatrzenia w energię. W Unii Europejskiej prowadzone są badania nad energią jądrową (rozszczepienie i fuzja atomów). Propagowane są również przedsięwzięcia, służące oszczędzaniu energii, wprowadza się nowe technologie - racjonalne i przyjazne dla środowiska.

Źródła energii
Począwszy od lat sześćdziesiątych najważniejszym źródłem energii UE jest ropa naftowa. W latach siedemdziesiątych stanowiła ona 2/3 ogólnego zużycia energii. Obecnie kształtuje się na poziomie 45 proc. Ponad 4/5 ropy zużywanej w obrębie UE ropy pochodzi z krajów trzecich, a po wyczerpaniu się złóż Morza Północnego udział importu wzrośnie jeszcze bardziej. Głównym dostawcą gazu ziemnego jest Rosja. Gaz mają również Irlandia, Dania i Grecja. Węgiel, mimo że występuje na obszarze Unii obficie, z powodu wysokich kosztów wydobycia przegrywa konkurencję z tanim węglem z importu. Unia jest samowystarczalna jedynie w produkcji elektryczności w oparciu o energię atomową i siłę wody. Niektóre państwa: zwłaszcza Francja, Belgia i Hiszpania koncentrują się na energii atomowej.

Historia
Od początku lat pięćdziesiątych kontroli Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali podlegał jedynie przemysł węglowy. Przemysłem atomowym kierowała od 1958 roku Europejska Wspólnota Energii Atomowej. Szybko okazało się, że EWWiS i Euroatom nie spełniły pokładanych w nich oczekiwań. Import energii w latach sześćdziesiątych przyczynił się do wzrostu gospodarczego w Europie, ale w następnym dziesięcioleciu państwa Starego Kontynentu dotkliwie odczuły skutki kryzysu naftowego. Stąd działalność Międzynarodowej Agencji Energii, której celem było utrzymywanie wspólnych zapasów ropy w przypadku przerwania dostaw. Sytuacja zmieniła się dopiero w 1983 roku. Rada Ministrów przyznała Wspólnocie pełnomocnictwo do prowadzenia samodzielnej polityki energetycznej. W końcu lat osiemdziesiątych zapowiedziano liberalizację rynku energii, zwłaszcza węgla i elektryczności. Przystąpiono do finansowania transeuropejskich sieci energetycznych - rozbudowy sieci połączeń gazowych i elektrycznych między państwami członkowskimi.